Միշտ ժամանակավրեպ

 Ազգային գաղափարախոսությունից խոսելիս մենք բախվում ենք մի մեծ խնդրի՝ լինելով բազմահազար տարիների պատմություն ունեցող ժողովուրդ, մենք միշտ եղել ենք ժամանակվրեպ։

Մենք կարդում ենք, կամ մեռած մարդկանց գրքերը կամ էլ դեռ չծնվածվածներինը։ Մինչ դեռ՝ չի կարելի ապավինել ոչ փտած անցյալին ոչ էլ հում ապագային։ Ծիրանը համով է իր հասուն ժամանակին։

Եթե այդ ծայրահեղ հակադիր բեվեռների մտավորականությունը չի գտնում իրենց բախման կետը, չի տեսնում այդ բախման և ընդհանուրին գալու անհրաժեշտությունը, ապա անկախ իրենցից առաջ են գալիս միջակությունները։ Օրինակ՝ և գյուղացուն, և քաղաքացուն ատող տգետ գեղցիները, որոնք տեղափոխվելով քաղաք, քաղաքացուց ավելի քաղաքացի են ձևանում ու լկտիաբար սկսում են իրենց ազգային սերուցք ներկայացնել․․․

Չուզեցա շատ ավելի կոպիտ արտահայտվել։